Ergens
Ik ben blijven steken in een tijd
dat niet de mijne is.
Opgegroeid tussen pluizen
en de bloemen,
de veel te strak gespannen linten
rond hoofden van allerlei.
Ik bleef hangen in die periode,
als een 78toeren plaat.
Draaiende herhalingen
dansen als kleine letters,
lang onuitwisbaar voor de ogen,
om later een weg te vinden.
Hier,
op sneeuw lijkende dingen.
Het zijn de regels,
waar waarheid zou moeten staan.
Onleesbaar.
En toch; we zullen zien
zo spreken we nu al jaren lang,
en vlijmen over;
verdronken oude koetjes.
Alleen haalt het niets meer uit.
Eerder, er ontstaan gedrochten,
struisvogelpolitici.
Een ongedwongen strijd was begonnen.
Nodeloos vielen slachtoffers,
verspreid.
En even moet ik denken,
wie er nu eigenlijk
even gelijk heeft gehad.
©laseipsis | 
